این دلم دیر زمانی به خیالت خوش بود              که تو با یک خبر از وهم نجاتـــــم دادی

عیب من نیست اگر باز به یادت باشم                که خیالم به از آن حق که تو یادم دادی

 کیمیایم تو بدی و به غیر از تو نبـــــود                آن کسی کـــز ره بی راهه نجاتم دادی

ادامه دارد...

همه غم ها را شست

دل ها را پاک کرد

          از کینه .ازحسادت .از خشم

اذان را که می گفتند

انگار هوا به بوی گلاب معطر شد

ادان را که گفتند

زمین به عنایت آسمان حیات دوباره یافت

اذان را که گفتند

                           اما دل آسمان پر بود

وقت اذان همه باران را دیدند

اما کسی به آسمان بی ستاره توجهی نداشت

کسی نپرسید...

              آسمان.  ماهت کو؟!

هیچکس فکر نکرد

شاید این نم نم باران

نه از برای شوق لحظه دیدار

            که از غم فراق روی یار باشد.

همه شاد بودند

شاد !    چون دل ها شان

همه با آب گل نماز تطهیر شده.

و فقط آسمان ...         

ساکت و نرم و سبک می گریید

تا مبادا دلی آزرده شود

                  از برای غم بی فانوسی اش

کاش این مردم شاد.

همه می فهمیدند

آنچه که مایه شادی شان است

  از کجا می آید؟!    ز چه رو می بارد؟!

وفقط یک لحظه

در میان شادی

           آسمانی بودند!

              آسمانی بودن سخت است .    بیایید لا اقل آسمان را از یاد نبریم.

یکی از همین روز ها

و دوباره

روز از نو       روزی از نو